Ben küçükken yazmak, yalnızca okulda gerekli olduğunu düşündüğüm bir eylemdi. Küçüktüm henüz. Annemin "büyüyünce anlarsın" sözlerini çok duyardım o zamanlar. "Neyi anlardım?" anlayamıyordum bir türlü. Sonra insanlar tanıdım. Yani insanları tanıdığımı sandım. Mutluluğu da tattım, hayal kırıklığını da. Paylaşmak istedim birileriyle, etrafıma baktım; kimseler yok! Ben de kağıda kaleme sarıldım. Sessiz sakin dediler benim için. Ben her an yazmak istedim ve duymasını bilene haykırdı cümlelerim...